مبانی نظری و پیشینه پژوهش فناوری اطلاعات

مطالب دیگر:
📝پاورپوینت فوبی اجتماعی📝پاورپوینت احساس تنهایی و راه ‌های مقابله با آن در میان دانشجویان📝بررسی بنیانهای دیدگاه اقتضائی و نظریات ساختاری و رفتاری مربوط به آن📝پاورپوینت تخمك‌گذاری چیست؟📝پاورپوینت مخلوط و جدا سازی مواد📝پاورپوینت از درون اتم چه خبر📝پاورپوینت تنظیم عصبی (فصل 4 علوم تجربی کلاس هشتم)📝پاورپوینت فصل 5 علپاورپوینت حس و حرکت (فصل 5 علوم تجربی کلاس هشتم)وم تجربی هشتم حس و حرکت📝پاورپوینت تنظیم هورمونی (فصل 6 علوم تجربی کلاس هشتم)📝پاورپوینت کانی ها (فصل 11 علوم تجربی کلاس هشتم)📝پاورپوینت سیستم مدیریت بهداشت شغلی, ایمنی و محیط زیست📝پاورپوینت خانه آبشار📝پاورپوینت کتاب تصمیم گیری و تعیین خط مشی دولتی📝پاورپوینت کتاب تجزیه و تحلیل و طراحی سیستمها📝پاورپوینت اختلال آگورافوبیا چیست📝پاورپوینت اختلال خلقی یا بیماری عاطفی📝پاورپوینت اختلال های روانی کودکان📝پاورپوینت اضطراب مرضی چیست📝پاورپوینت افسردگی مالیخولیایی چیست📝پاورپوینت اختلال افسردگی اساسی چیست
مشخصات فایل تعداد صفحات22حجم0/37 کیلوبایت فرمت فایل اصلیdocx توضیحات کامل توضیحات: فصل دوم (پیشینه ی پژوهش) همرا با منبع نویسی درون متنی فارسی و انگلیسی کامل به شیوه APA جهت استفاده فصل دو توضیحات نظری در مورد متغیر و همچنین پیشینه در مورد متغیر مربو|47070646|avo
با سلام و درود خدمت خدمت شما پژوهشگر عزیز در این مطلب از سایت فایل با عنوان مبانی نظری و پیشینه پژوهش فناوری اطلاعات هم اکنون آماده دریافت می باشد برای مشاهده جزئیات فایل به ادامه مطلب مراجعه نمایید .


مشخصات فایل
تعداد صفحات22حجم0/37 کیلوبایت فرمت فایل اصلیdocx
توضیحات کامل

توضیحات: فصل دوم (پیشینه ی پژوهش)

همرا با منبع نویسی درون متنی فارسی و انگلیسی کامل به شیوه APA جهت استفاده فصل دو

توضیحات نظری در مورد متغیر و همچنین پیشینه در مورد متغیر مربوطه و متغیرهای مشابه

رفرنس نویسی و پاورقی دقیق و مناسب برای فصل دو

منبع : دارد (به شیوه APA)

نوع فایل: WORD و قابل ویرایش با فرمت doc

قسمتی از مبانی نظری متغیر:

چرا باید فناوری را پیش‌بینی کرد؟ البته شاید این پرسش ترجیحا به این معنی باشد که ما بین پیش‌بینی و عدم پیش‌بینی مختاریم؛ امااین‌گونه نیست; چرا که هر فرد، سازمان، یا ملتی که از تغییرات فناوری تاثیر بپذیرد، هنگام تصمیم‌گیری درباره تخصیص منابع، ناگزیر با پیش‌بینی فناوری مواجه خواهد شد. شاید برخی ادعا کنند که به جای پیش‌بینی عقلانی و تحلیلی; گزینه‌های دیگری هم وجود دارند. حال با گزینه‌هایی که پیش رو داریم آشنا می‌شویم: عدم پیش‌بینی: می‌توان کورکورانه با آینده مواجه شود. به بیان دیگر از پیش‌بینی آینده پرهیز کرد و هیچ توجهی به پیامدهای آتی تصمیم‌ها نداشت. واضح است هر سازمانی که چنین عمل کند بقا نخواهد یافت. حتی اگر محیط تغییر نکند، اکثر تصمیم‌های اتخاذ شده اشتباه خواهند بود. چرا که طبیعتاً ثبات محیط را پیش‌بینی نکرده‌اند و اگر محیط به سرعت تغییر نکند، فاجعه‌ سریعتر روی خواهد داد; زیرا تصمیمی که در کوتاه‌مدت درست است; شاید در درازمدت غلط از آب درآید. اما در اکثر موارد، "عدم پیش‌بینی" در واقع به معنای پیش‌بینی تداوم یا تغییرات جزئی در وضعیت موجود است. بنابراین، زمانی که تصمیم‌گیرنده می‌گوید به پیش‌بینی فناوری اعتقاد ندارد یا از آن استفاده نمی‌کند، در واقع می‌خواهد بگوید که تصمیم‌گیری او بر فرض ثبات فناوری استوار است. هر چه بادا باد:این گزینه بیانگر نگرشی است که می‌گوید آینده یک بازی کاملاً تصادفی است، و هیچ دلیلی وجود ندارد که بخواهیم از قبل آن را پیش‌بینی کنیم. جای تردید است که هیچ تصمیم‌گیرنده‌ای بخواهد زندگی شخصی خود را این‌گونه اداره کند. حتی تصمیم‌گیرانی که می‌گویند به این نگرش اعتقاد دارند در روزهای سرد و ابری احتمالاً بارانی می‌پوشند. بنابراین، وقتی آن‌ها وانمود می‌کنند که در رابطه با تصمیم‌های حرفه‌ای خود از این نگرش برخوردارند، در واقع سعی دارند به این بهانه از تفکر درباره نتایج پیش‌بینی طفره بروند.


روشن است هر تصمیم‌گیرنده‌ای که واقعاً بر مبنای این نگرش عمل کند; با مشکل مواجه خواهد شد. بویژه شاید دریابد که سازمان وی قادر نیست با سازمان‌های دیگری که از روشهای عقلانی پیش‌بینی بهره می‌برند; رقابت کند. لذا، سازمان‌های "هرچه بادا باد"; عمر کوتاهی خواهند داشت.:بسیاری از سازمان‌ها تاریخچه درخشانی دارند. بقای طولانی‌مدت آنها نشان می‌دهد که این سازمان‌ها به نحو صحیح عمل کرده‌اند. متأسفانه وقتی شرایط تغییر می‌کند، احتمال کمی وجود دارد که سیاست‌ها و تصمیم‌هایی که در گذشته موفقیت‌آمیز بوده‌اند; همچنان مناسب و اثربخش باقی بمانند. افتخار متعصبانه به گذشته‌ درخشان; با این فرض که آینده درخشان را تضمین می‌کند; قطعاً فاجعه‌بار خواهد بود. سازمانی که به جای آینده بر گذشته تمرکز کند; مسلماً به موزه تاریخ خواهد رفت. پیش‌بینی رو به بالا: در این نگرش فرض می‌شود که فناوری مانند کرکره مغازه، روی یک خط ثابت و فقط به سمت بالا حرکت می‌کند. جوهره‌ی این طرز برخورد را در گفته‌های متداولی چون "بالاتر، تندتر، دورتر" یا "هرچه بزرگتر بهتر" می‌توان مشاهده کرد. در اینجا فرض می‌شود که آینده همچون گذشته خواهد بود، فقط کمی بیشتر یا بهتر. هر چند این دیدگاه وقوع تغییرات را تایید می‌کند، اما این را تشخیص نمی‌دهد که علاوه بر مسیر "بالا" مسیرهای دیگری هم وجود دارد. شکی نیست که با ظهور یک رهیافت فنی جایگزین، رهیافت قبلی متوقف شده یا به حاشیه می‌رود. سازمانی که به پیش‌بینی رو به بالا متکی باشد، دیر یا زود غافلگیر می‌شود؛ زیرا تغییرات فناورانه‌ای که ناگهان آشکار می‌شوند، آن را به خط پایان نزدیک می‌کنند.






"